Categorie: Gilles van der Loo

Dromen van schrijven

20 juni 2017 (23:39) | Gilles van der Loo | Geen reacties

De zomer van 1993 en een nacht zo warm als deze. Op mijn zolder op het Duivelseiland klapte ik mijn vaders oude Toshiba open en wachtte tot de serie rammelende geluiden was afgelopen, tot het oranje scherm aan sprong. Johnny Hartman zong: If I should paint a picture to you, that showed the loveliness of you, […]

Open handen

14 juni 2017 (09:16) | Gilles van der Loo | Geen reacties

Het was zijn dag van sluiting, maar Milan (Lux, Rotterdam) was om tien uur ‘s ochtends naar zijn restaurant gegaan om brood voor ons te bakken. Toen we in het begin van de middag op de deur klopten smeulden er nog kooltjes in de houtoven. Iedereen had ingrediënten meegenomen en samen kookten we een aantal […]

Het belang van een eiland

7 juni 2017 (09:14) | Gilles van der Loo | Geen reacties

Ik geloof bij het schrijven sterk in het vinden van de juiste plek voordat personages zich aandienen. Voordat er een iemand is, moet er een ergens zijn. Idealiter dicteert een plek isolement, als een stolp waaronder de gebeurtenissen plaatsvinden. Zo krijgt die plek gewicht, een zwaartekracht die licht verhindert te ontsnappen.* Afgelopen weekend bevond ik […]

Enhanced history

31 mei 2017 (10:30) | Gilles van der Loo | Geen reacties

Alle goede verhalen beginnen met licht. Toen ik mijn dochter deze warme lenteochtend naar de creche bracht tikten haar voetjes bij elke stap tegen mijn bovenbeen. Een lage zon viel door de Lindendwarsstraat en maakte gepolijst koper van de ruiten op de gedempte gracht. Ondanks de felheid van de weerkaatsing weigerde ik mijn ogen te […]

Een begin #5

23 mei 2017 (23:41) | Gilles van der Loo | Geen reacties

De Amatodjastraat is een zandweg. Toen Phil en ik hier kwamen wonen wilden we gras zaaien, bougainville langs de tuinmuur laten groeien; bomen planten. Maar er waren belangrijker dingen, zoals een telefoonaansluiting, elektriciteit, verblijfsvergunningen. Nu is alles gedaan, maar de tuin is nog steeds een erf van zand en steentjes. Het stof ligt in een […]

Samen weg

17 mei 2017 (09:48) | Gilles van der Loo | Geen reacties

Jarenlang deed ik niet aan vakanties. Terwijl mijn vrienden weekendjes naar Barcelona of Istanbul gingen rende ik met dienbladen en borden rond in de Amsterdamse horeca. ‘s Zomers bleef ik in de stad voor de rust, de warmte, de verandering van publiek. Na een jaar zonder vrij te nemen gastheer te zijn geweest in een groot […]

Een begin #4

10 mei 2017 (09:32) | Gilles van der Loo | Geen reacties

  Zeven dagen zal de regen neerkomen op het dorp. Het land zal tot een spiegel worden en op de muren van de benedendijkse huizen zullen zich manshoge golven van opgetrokken grondwater aftekenen. Het meisje dat in het tuinhuis woont zal beginnen te hoesten in bed en haar moeder, die met het droevige gezicht en […]

B

3 mei 2017 (09:00) | Gilles van der Loo | Geen reacties

Soms maken we een goede keus zonder erbij na te denken; een op het oog minimale verschuiving van koers die na een lange reis enorme gevolgen blijkt te hebben. Ouder worden is het krimpen van mogelijkheden, het uitharden van een leven tot haar vaste vorm. Ik lijk dezer dagen te zijn ontwaakt in wat definitief mijn […]

Eten maken

26 april 2017 (08:41) | Gilles van der Loo | Geen reacties

Gisterenavond kookte ik voor mijn oudste vrienden. Drie veertigers die ik sinds mijn elfde ken stonden voor de deur toen ik de kinderen naar bed had gebracht. Misschien was ik te moe voor bezoek, maar een avond waarop we alle vier kunnen is zo’n zeldzaamheid geworden dat ik de afspraak niet had willen afzeggen. We dronken bier dat […]

Buitenlander

19 april 2017 (08:44) | Gilles van der Loo | 1 reactie

Omdat ik te laat dreigde te komen fietste ik verder dan gebruikelijk over de stoep voor Nadims school, die verlaten was op een gedrongen zestiger met een peuter na. Otis de hond draafde hijgend achter me. De zestiger droeg een zwartleren jack en rookte zware tabak door een van die vaporizers waarvan de burger mag geloven dat […]