Categorie: Wytske Versteeg

We kunnen overal naar toe, we kunnen naar Spijkenisse

31 mei 2016 (10:51) | Wytske Versteeg | Geen reacties

De jongen was net ‘buiten’ en hij praatte over wie hem had verraden, maar dat hij zelf niets had gezegd. Hij rolde een joint die hij niet aanstak en piste in het gangetje van de trein. Hij zei dat zijn vader vijftig kinderen had, zoals Osama Bin Laden – ‘geloof je dat?’ Zelf had hij […]

Achterblijvers

5 april 2016 (10:53) | Wytske Versteeg | Geen reacties

Hoe snel de mensen je ontglippen en verdwijnen als je ook maar een moment niet oplet maar vertrouwt dat wat er is ook blijven zal dat iedereen zichzelf redt Pas als ze weg zijn als de vogel jankend opvliegt koud de vleugel klapt tegen je wang pas dan kijk je op, te laat; de lucht is […]

Bibberend hondje

9 februari 2016 (11:40) | Wytske Versteeg | Geen reacties

Iemand vertelde dat hij zich, nadat zijn vrouw was overleden, voelde als zo’n klein bibberend hondje. Zo’n keffertje dat in de winter een deken om moet, maar dan zonder de deken. We hadden niet eens een goed huwelijk, zei hij daarna. Sindsdien is mijn eerste reactie bij het zien van weer zo’n klein keffertje, niet meer de ergernis […]

“Een boek is een tuin die je bij je kunt dragen”

17 november 2015 (00:01) | Wytske Versteeg | Geen reacties

     

Herfst

3 november 2015 (09:33) | Wytske Versteeg | Geen reacties

Gezien

27 oktober 2015 (10:07) | Wytske Versteeg | Geen reacties

Ik ben in een boekwinkel waar Patti Smith signeert en als ze zich even heeft teruggetrokken hoor ik hoe het personeel naast de nu lege tafel bewonderend over haar praat – “and she asked me all those questions, me, and who am I?” Dit betekent iets, om zo, onverwacht te zijn gezien, ik kan het horen […]

Quarantaine

20 oktober 2015 (11:46) | Wytske Versteeg | 1 reactie

 Ergens vorig jaar las ik een artikel dat ebola omschreef als a land without human touch. Dat idee fascineerde me. Wat gebeurt er wanneer aanraking onmogelijk is, juist op het moment dat je het kwetsbaarst bent? Hoe voelt het wanneer je naasten voor hun eigen veiligheid uit jouw buurt moeten blijven terwijl je menselijke nabijheid het meest nodig hebt? Ooit diep geraakt door La […]

Brief

13 oktober 2015 (11:14) | Wytske Versteeg | Geen reacties

In de trein zit een jongen met een gebreide trui. Af en toe kijkt hij op naar de veel stoerdere meisjes die een paar stoelen verder zitten, de rest van de tijd buigt hij zich over het stuk papier dat voor hem ligt. Altijd nieuwsgierig rek ik mijn nek om te zien wat de boodschap is die […]

Donker

6 oktober 2015 (00:18) | Wytske Versteeg | Geen reacties

Iemand zegt tegen mij: kerstmis is moeilijk als je geen ouders meer hebt. Wanneer ik die avond langs een verlaten weg mijn hond uitlaat, fietst er een meisje langs. Omdat ze denkt dat ze alleen is, huilt ze hardop. Ik zou iets willen zeggen, maar weet niet goed wat.Nog lang kijk ik haar achterlicht na […]

Kafka’s dagboek – 21 februari

29 september 2015 (10:29) | Wytske Versteeg | Geen reacties

“Mijn leven hier is zo, alsof ik absoluut zeker zou zijn van een tweede leven, zoals ik mij bijvoorbeeld het mislukte verblijf in Parijs daarom niet aantrok omdat ik zou proberen er gauw weer heen te gaan. Hierbij het schouwspel van de scherp gescheiden licht- en schaduwpartijen op het plaveisel van de straten. Een ogenblik […]