Categorie: Pauline Genee

Onzichtbaar (5): witheid

30 april 2017 (10:12) | Pauline Genee | Geen reacties

Op deze vijfde zondag eens geen fictie – ik ga ruimte maken. Ruimte voor iemand die dat ogenschijnlijk totaal niet nodig heeft en al zeker niet van mij. Want terwijl ik deze week in alle onzichtbaarheid in een grijs gebouw toespraken schreef voor een witte man, was zij overal luid en duidelijk aanwezig: Anousha Nzume, […]

Onzichtbaar (4)

23 april 2017 (16:09) | Pauline Genee | Geen reacties

          “Is hij weg?” vraagt zoon van onder zijn dekbed. Het is acht uur ‘s ochtends en ik kijk vanaf de drempel de schemerige jongenskamer in. “Ik bedoel, echt weg?” Ik haal mijn schouders op: ik denk het, maar weet het niet zeker. Zoon duikt dieper onder zijn deken, alleen zijn […]

Onzichtbaar (3)

16 april 2017 (19:13) | Pauline Genee | 1 reactie

    Hoewel schrijven het best gaat achter een gesloten deur aan een rustig bureau, klapte ik onlangs mijn laptop weer eens uit op een hoofdstedelijk terras. Al snel raakte ik ingeklemd tussen hippe baarden, de een leek nog meer op Jezus dan de ander, en ik dacht al dat het iets met Pasen te […]

Onzichtbaar (2)

8 april 2017 (23:59) | Pauline Genee | Geen reacties

Mijn moeder vond dat ik spion had moeten worden. Maar het werd, na wat baantjes waar te veel en te fel licht op scheen, iets anders. Iets heerlijk onzichtbaars: toesprakenschrijver. ‘Potjandorie,’ zei ze toen ik haar vertelde over mijn nieuwste beroep, “zeg dan tenminste dat je speechwriter bent, dat klinkt al zoveel beter.” ‘Ok√©,’ zei […]

Onzichtbaar (1)

2 april 2017 (22:28) | Pauline Genee | Geen reacties

Mijn verlangen naar onzichtbaarheid is zo oud als ikzelf. Ik was de jongste thuis, een nakomertje, het enige meisje bovendien, het was voor iedereen het prettigst als ik af en toe gewoon even werd vergeten. Ik werd een meester in me verstoppen zonder te worden gezocht, op plekken waar niemand keek. In het weekend, als […]