Categorie: Lia Tilon

De emigratie (de uitgestelde aankomst)

8 juli 2019 (15:56) | Lia Tilon | Geen reacties

Ik durf het nu wel hardop te zeggen: heimwee heeft met de plaats waar je vandaan komt bar weinig te maken. Heimwee is een terugverlangen naar jezelf. Naar de vanzelfsprekendheid waarmee je door de straten fietste en vragen niet verbonden werden met de plek waar je je bevond. Hier voert elk onbehagen onmiddellijk naar de […]

De emigratie (boekhouder van kwade zaken)

1 juli 2019 (09:18) | Lia Tilon | Geen reacties

Depressie lijkt op rouw, het lijkt ook op angst en verdriet – verzamelnamen voor wat er gebeurt als je iets verliest, schrijft [1]Eva Meijer in De grenzen van mijn taal. Daar voegt ze aan toe dat een depressie anders is omdat ze gepaard gaat met het verlies van realiteit. (Ik doe haar werk tekort, zoals […]

De emigratie (over illusies)

24 juni 2019 (15:39) | Lia Tilon | Geen reacties

Cees Nooteboom noteert in [1]De omweg naar Santiago het volgende: “ Spanje is bruut, anarchistisch, egocentrisch, wreed, Spanje is bereid zich voor onzin de das om te doen, het is chaotisch, het droomt, het is irrationeel.” Spanje, verklaart Nooteboom, is een liefde voor het leven. Een liefde evenwel die veroverd moest worden. In Italië liggen […]

De emigratie (vliegreis naar mijn ware ik?)

17 juni 2019 (09:17) | Lia Tilon | Geen reacties

Het heimweespook fluistert: in Nederland was het beter. Definieer ‘het’. Wat was het in het moederland, dat me laat geloven dat ik daar hoorde? Een nuchter maar zeer legitiem antwoord zou kunnen zijn: omdat ik er werd geboren. Mijn echtgenoot keerde na zesenveertig jaar terug naar zijn geboorteland Suriname, hij verheugde zich op deze vakantie […]

De emigratie, bureaucratische logica (wat ligt daar in die vuilcontainer)?

10 juni 2019 (09:08) | Lia Tilon | Geen reacties

In de Volkskrant las ik dat emigranten vooral de geordendheid en netheid van Nederland missen, hoe schoon het is zie je pas als je er weg bent. Ah! , roept een Engelse vriend als wij bij een bezoek aan Nederland en passant op Schiphol onze nieuwe paspoorten kunnen ophalen. Geloof maar niet dat zoiets in […]

De emigratie (in de stilte staat mijn zus)

4 juni 2019 (08:31) | Lia Tilon | Geen reacties

De Spaanse taal kent drie vormen toekomende tijd die zijn ingedeeld naar de mate van waarschijnlijkheid waarin datgene wat wordt voorspeld ook daadwerkelijk zal gebeuren. Opletten geblazen; iets kan zomaar worden verkondigd in de laatste vorm die zoveel betekent als: het zou kunnen, maar eerlijk gezegd acht ik de kans klein. Onze lerares Spaans gaf […]

De emigratie (Plaza Altozano, ramen en deuren sluiten)

27 mei 2019 (10:23) | Lia Tilon | Geen reacties

Ik hoor het tjirpen in de lucht en haast me de gang door, vanuit het kleine badkamerraam achter in ons zolderappartement klinkt het zingen van cicaden. Er groeien geen bomen achter het appartement, er staan gebouwen zoals het onze; vierkante platte daken beplant met antennes, een enkeling half bedekt met pannen – een stenen proeflap. […]

De emigratie (wat mis je het meest)

20 mei 2019 (09:05) | Lia Tilon | Geen reacties

Ik heb mijn fiets te gemakkelijk van de hand gedaan. Het was een hoge fiets met een breed stuur, voorover hangen was er niet bij, ik kon er alleen kaarsrecht op zitten. Wanneer ik fietste voelde ik me groot (ik meet slechts 1.65 m. maar tijdens een paspoortvernieuwing is het me gelukt er twee centimeter […]

De emigratie (Calle Foguerer, de lange tussenstop)

13 mei 2019 (09:33) | Lia Tilon | Geen reacties

Op een koude januariavond arriveerden mijn echtgenoot en ik in ons nieuwe land, in onze nieuwe stad, een beetje lacherig betraden we een tijdelijk appartement in een voor ons onbekende wijk. De tussenpersoon overhandigde ons een tweetal sleutels en stak bij wijze van welkom een elektrisch kacheltje in de lucht, in de plastic behuizing bevond […]

De emigratie (spoorzoeken in het werk van anderen)

6 mei 2019 (08:54) | Lia Tilon | Geen reacties

Wie houdt er niet van zich een ander leven voor te stellen, beter en mooier dan het leven waar we middenin zitten? Mijn echtgenoot en ik wensten vooral een warmer leven; de regen had onze botten broos gemaakt. We deden ons koude huis van de hand en ik kocht een doos vol nieuwe boeken, angst […]