Patronne

11 juni, 2013 (09:37) | Merijn de Boer

cours-intensifs-francais-1Een paar jaar geleden dacht ik dat het een goed idee zou zijn om Franse les te nemen. Op de middelbare school had ik Frans zo snel als ik kon laten vallen, en daar heb ik sindsdien altijd spijt van gehad. Ik overwoog zelfs om na mijn studie Nederlands te beginnen met een studie Frans. Totdat ik van de IB-groep een overzicht kreeg van mijn studieschuld en bedacht dat ik beter kon gaan werken.
            Via Marktplaats vond ik een leraar Frans in Oud-Zuid. Hij heette Ronald en omschreef zichzelf in de advertentie als ‘doeltreffend en plezierig’. Kwalificaties die ik overigens eerder met de prostitutie dan met bijles zou associëren. Anderzijds: doeltreffend en plezierig Frans leren leek me wel wat.
            Ik vraag me af of ik überhaupt iets van hem geleerd heb. Ronald was op zichzelf best een goede leraar maar hij was toch in de eerste plaats een fanatieke alcoholicus. Al snel kwam ik er dan ook achter dat ik maar beter zo vroeg mogelijk op de dag een les kon plannen. Ronald hanteerde namelijk, net als veel andere alcoholisten, de stelregel dat er niet voor vijf uur gedronken mocht worden. Daar week hij wel eens vol overgave van af, dus het veiligste was om vroeg in de ochtend af te spreken.
            Waar ik ook achter kwam, was dat ik beter niet met Ronald mee kon gaan drinken. Hoe aanlokkelijk een glas witte wijn ook was, tijdens het werkwoorden vervoegen, als ik mee ging drinken, dan was hij niet meer te stuiten.
            De lessen kostten me geloof ik 25 euro per keer en als mijn leraar gezopen had dan leverden die min of meer niets op. Ronald sprak lijzig, herhaalde alles een paar keer en vertelde verhalen (anekdotes eigenlijk meer) die zijn honorarium beslist niet waard waren.
            Daar kwam bij dat Ronald verzeild was geraakt in een huwelijk met te veel wederzijdse ergernissen. Daar kreeg ik als aspirant-Frans-spreker het nodige van mee. Zijn vrouw was een Française en werd door Ronald ‘ma patronne’ genoemd. Hun appartement was niet al te groot. Ze was altijd thuis wanneer ik les kreeg. Soms kwam ze de gang op lopen, wat gepaard ging met een luidruchtige behandeling van de deur. Ronald keek dan een beetje angstig op of schoof zijn glas uit het zicht.
          
Als ze in de keuken was en Ronald deed weer iets wat niet naar haar zin was (bijvoorbeeld: hij zette koffie, ging verder met de les en vergat vervolgens dat de koffie aan het pruttelen was), dan werd ik getuige van een echtelijke ruzie, die als buitenstaander niet zo plezierig was om mee te maken, laat staan als deelnemer – ik bedoel Ronald, want het was duidelijk dat zijn huwelijk geen pretje was en ik vond het een wonder dat hij het met dit secreet uithield.
          
Na een paar maanden wekelijks 25 euro verspillen vertelde ik dat ik ermee ophield. Ik ging voor een half jaar in Parijs wonen.

Reageer >